MIME-Version: 1.0 Content-Location: file:///C:/268E49F5/atalaryolu.htm Content-Transfer-Encoding: quoted-printable Content-Type: text/html; charset="us-ascii"

 

ATALAR DİNİ

&nbs= p;

 <= /o:p>

     Tarihin esasına, nakle ve ancak ilmî kaynakların tesbit edeceği birçok asırlar= 05;n tecrübelerine, daha doğrusu Allah’ın tayin edip indirdiği delillere bağlı olan hükümlerde geçmişi büsbütün atmak ve ondan habersiz ola= rak hep yeni şeyler aramak doğru değildir. Bununla beraber, körü körüne geçmişe taparcasına se= vgi beslemek, ne olursa olsun atalar yolunu tutmak ve özellikle ilimde= n, dinden nasibi olmayan, hata ve sapıklıkları aç= 05;k ve Allah tarafından beyan edilmiş bulunan ataları taassu= pla taklit etmek de onları, Allah’a eş ve ortak tutmak, cehâlet ve sapıklıkta boğulup kalmaktır.

 <= /o:p>

     Bundan dolayı, bir şeye tâbi olma sebebi; eskilik, yenilik veya atalar yolu olup olmaması değil; Allah’ın emrine ve Hakk’ın deliline uygun olmasıdır. Allah’= 5;n emrine uyan ve yaptığını bilen atalara uyulur. Aksi= ne, Hakkın emrini tanımayan, ne yaptığını bilmeyenlere -atalar bile olsa- yine uyulmaz. Bu durum, eskilerde böyle olduğu gibi, yenilerde de böyledir. Bunun için fıkıhta “zarar kadîm olmaz” diye bir genel kaide vardır. “Kadîm, kıdemi üzere terk olunur” genel kuralı da bununla kayıtlıdır.

 <= /o:p>

     Bu bakı= mdan eski, hiçbir kayda bağlı olmadan eski olduğu için değil; açık bir zararı bulunmamas= 5; yönünden geçerli olduğu gibi, iyiliği ve güzelliği ilmin sebeplerinden biriyle bilinen ve hakkın deliline uygun olup sonradan ortaya konan yeni de geçerlidir. Kısaca, hak ve iyilik ölçüsü, ne eski ve yen= i, ne de bilgisizlik ve istektir. Allah’ın emrine ve delile day= anan ilim gerçektir. Bunun için eski olsun, yeni olsun Allah’ın indirdiği delillere bakmayıp da atalar= 05;n halini, yalnız ata olduklarından dolayı taklit etmek, onları Allah’a eşler tutmak ve hakkı bırak= 05;p hayal ve kuruntulara, şeytanın emirlerine uymak, izince gitme= ktir ki, buna tutuculuk denir.

 <= /o:p>

     "Onlara; 'Allah'ın indirdiğine uyun' denildiği zaman onlar, 'Hayır! Biz atalarımızı üzerinde bulduğum= uz yola uyarız' dediler...” (Bakara: 2/= 170)

 <= /o:p>

     Bu âyet gösteriyor ki, bir hak (doğru) delile dayanmayan katıksız taklit, din hakkında yasaklan= mıştır. Belli bir bilgisizliğe, sapıklığa uyup onu taklit etmek, aklen bâtıl olduğu gi= bi; şüpheli olan hususta da delilsiz taklit, din açısından câiz değildir. Açıkça belli olmayan hususlarda delilsiz söz söylemek ve o yolda hareket etmek, bilmediği bir şeyi Allah’a iftira olarak söylemek ve şeytana uyup bilgisiz= ce hareket etmektir. Nitekim “Allah’ın indirdiği Kur’ân’a ve diğer açık delillere, parlak belgelere ve bunların hükümlerine uyun” denildiği zaman Arap müşrikleri, taassupla böyle yapmış ve böy= le söylemişlerdi ki, bu âyet bu sebeple inmiştir. Bir rivâyette de böyle diyen ve âyetin inmesine sebep olanlar, yahûdilerden bir gruptur. “Allah’ın indirdiğine uyun” dendiği za= man bunlar: “Hayır, biz babalarımızı neyin üzerinde bulduysak ona tâbi oluruz. Çünkü o= nlar bizden hayırlı, bizden daha bilgiliydiler” demişle= r, yapılan bu teklifteki âyet ve del= illeri hiç düşünmeyerek taassuba sapmışlardır. (Elmalılı Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’an Dili, c. 1, s. 482-483)

 

     Onların= bâtıl gelenekleri ile ilgili tek otorit= eleri, bunların, atalarının da gelenekleri olmasıdır. Ahmak izleyiciler bu tür bir geleneği, uyulması gereken = bir otorite olarak kabul ederler. (Seyyid Kutub, Fi Zilâli’= ;l Kur’an, c. 1, s. = 323-324)

 <= /o:p>

     Âyet-i kerimede kast olunanlar, ister İslâm’a ve İsl&aci= rc;m şeriatına dâvet edildikleri zaman, yukarıdaki sözü tekrarlayan ve İslâm’ın reddettiği câhiliyet âdetlerine sımsıkı sarılan müşrikler olsun; isterse bu dini kısmen veya tamamen reddedip atalarının yolundan ayrılmayan yahûdiler olsun; her iki zümre i&ccedi= l;in de bahis konusu olmak üzere âyet-i kerime, akîde husus= unda Allah’tan başkasından bir şey almayı ve dinî konularda bâtıl dinleri taklit ederek, düşünmeden, şuursuzca nakiller yapmayı kesinli= kle reddediyor. “...Ya ataları bir şey anlamamı#= 1;, doğruyu da bulamamış idiyseler?” (Bakara: 2/17= 0)

 <= /o:p>

     Ya durum böyle idiyse; onlar hâlâ atalarına uymakta ı= srar edecekler midir? Bu ne taklit, bu ne taassup? Bu yüzden âyet-i kerime onların halini, taklit&cc= edil;i ve mutaassıp tavırlarına yaraşan, azarlayıc= 05; ve tekdir edici bir tablo halinde canlandırıyor. Söylene= nden başka bir şey anlamayan, çobanlarının haykırışını mân&acir= c;sız seslerden ibâret sayan, başıboş bir hayvan resmi v= ar tabloda. Hatta onlar, hayvandan da aşağıdırlar. Hay= van görür, işitir ve bağırır. Fakat onlar sağırdırlar, dilsizdirler, kördürler:

“(<= span class=3DGramE>Hidâyet çağrısına kulak vermeyen) kâfirlerin durumu, sadece çobanın bağ&= #305;rıp çağırmasını işiten hayvanların durumuna benzer. Çünkü onlar sağırlar, dilsi= zler ve körlerdir. Bu sebeple düşünmezler." = (Bakara: 2/171)

 

     Onlar sağırdır, dilsizdir, kördür. Her ne kadar kulakları, dilleri ve gözleri olsa da, bu Kur’ân’dan istifade edip hidâyete ermedikten sonra onlar sağırdır, kördür, dilsizdir. Hilkatinin sebebi olan vazifeleri yerine getirmeyen kötürümleşmiş uzuvlar gibidirler. Sanki ne gözleri, ne dilleri, ne de kulakları var… (Mevdûdi, Tefhîmu= ’l Kur’an, c. 1, s. 119. Ahmet Kalkan, <= span class=3DSpellE>Kur’an Kavram Tefsiri.)<= o:p>

 

     Tarih boyunc= a insanlar ya kendi nefislerine zulmetmiş, ya müste= kbirlerin zulümlerine muhatap olmuşlardır. Ku= r'ân-ı Kerîm'deki kıssalarda bu iki hâlin haber verildiği sabittir. Peygamberlerin tebliğine karşı direnen kavimlerin ilk sloganları şudur: "Biz atalarımızın yolundan ayrılmayız.&qu= ot; Zulme ve şirke dayanan sistemlerini, bu slogan ile korumaya çalışmışlardır. Atalar dini, geçmişe karşı beslenen ölçüs&uum= l;z saygı ve sevgi üzerine kurulan bir sistemdir. Kur'ân-ı Kerim'de; "Onlara: “Allah'ın indirdiği hükümlere uyun!” denildiğinde onlar “Hay= 5;r, biz atalarımızı üzerinde bulduğumuz yola uyarız” dediler. Ya ataları bir şey anlamamış, hakikati de bulamamış idiyseler?" <= /i>(Bakara: 2/170) hükmü beyan buyurulmuş ve bu bâtıl dinin mahiyeti haber verilmiştir. Mekke müşriklerinin; "Günah i#= 1;lediğimiz elbiselerle ibadet edemeyiz" diyerek, Kâbe-i muazzamayı çıplak bir vaziyette tavaf ettikleri sabittir. (İmam-ı Alûs&= icirc;, Ruhû'l-Meani, Beyrut 1985, c. VIII, sh. 109. Aynca, Ebu1-Hasan en-Nedv&ic= irc;, Dört Rükün, Konya 1969, sh. = 299.) O dönemde Kâbe-i muazzamanın içerisi ve çevresi heykellerle doludur. Haniflerin "çıplak olarak tavaf etmek doğru değildir. Elbiselerinizi giyiniz" şeklindeki teklifini kabul etmeyen ve "Biz atalarımızdan bu şekilde gördük. All= ah emretmeseydi, onlar hiç çıplak olarak tavaf ederler miydi?" sualini soran müşrikler, bu ibadet şeklinde ısrar etmişlerdir. (Mecmuatû't-Tefâsir, İstanbul 1979, c. II, sh. 540 (Kadı Beyzav&ic= irc; bölümü) Bunun üzerine; "Onlar (müşrikler) bir hayâsızlık yaptıklar= 5; zaman: “Biz atalarımızı bunun üzerinde bulduk, Allah da bize bunu (fuhuşla ameli) emretti” derler. O iman etmeyenlere söyle; Allah hiç bir zaman fahşâyı emretmez. Bilmeyeceğiniz şeyleri Allah'ın üzerine mi (atıp, iftira ederek) söylüyorsunuz." (A'râf: 7/28) ayet-i kerimesi inzal buyurulmuştur.

 <= /o:p>

     Cahiliyye döneminde müşriklerin, K&aci= rc;be-i muazzamaya hürmet= ettikleri, her yıl örtüs&uum= l;nü değiştirdikleri ve oraya ibadet niyetiyle gelenlere <= span class=3DSpellE>ikramda bulundukları malûmdur. (Geniş b= ilgi için bkz., M. Ali Sabuni, Ahkâm Tefsiri, İstanbul 1984, c. II, sh= .16 vd.) İbadeti ve= duayı teşvik niyetiyle, birbirlerini alkışladıkları ve ıslık &ccedi= l;aldıkları da nass ile sabittir. Nitekim Kur'ân-ı Ker&icir= c;m'de: "Onların (müşriklerin) Beytullahdaki dualar&#= 305; ıslık &ccedi= l;almaktan ve el çırp= maktan (alkışlamaktan) başka birşey değil= dir. (Ey müşrikler) devam ede geldiğiniz o küfrünüzden d= olayı, artık tadın<= /span> azabı!" (Enfal: 8/35) hükmü beyan= buyurulmuştur. Fahruddi= n-i Razi, bu ayet-i= kerimenin tefsirinde:= "Allahu Teâlâ (cc) kâfirler hakkında, "Onlar Beyt-i haramın <= span class=3DSpellE>sahipleri değildirler" buyurmuş, daha sonrada müşrikleri= n dualarının a= ncak el çırpmak ve ıslık &ccedi= l;almak olduğunu haber vermiştir. Keş#= 1;af sahibi şöyle= demektedir: "Âyet= te geçen muka kelimesi, fûal = vezninde bir kelime olup ıslık çald&= #305; manasına gelir Tasdiye kelimesine gelince, bu el çı= ;rpmak demektir." (İmam Fahruddin-i Râzî= , Tefsir-i Kebir (Mefatihu'l-Gayh), c. XI, sh. 309.) diyerek meseleyi izah etmiştir. Abdullah ibn-= i Abbas'dan (r.a)= gelen rivayette de Mekke müşriklerini= n bu dua şekli üzerinde durulmuşt= ur. Hevâya tâb= i olmak, her türlü felaketi beraberinde getirebilir. Resûl-i Ekrem'in (s.a.v): "Cennetin etrafı nefsin hoşuna gitmeyen = şeylerle, cehennemin etrafı da şehev&ic= irc; arzularla (hoşa giden şeylerle) = çevrilmiştir" (Salıih-i Müsl= im, İstanbul 1401, K. Cennet: 1. Ayrıca Sünen-i Tirmizî, İstanbul 1401, K. Cennet: 21.= ) meali= ndeki müba= rek ikazını dikk= ate almak gerekir. = Atalarını bahane ederek hevâlarına= (nefs-i emmarelerine) uygun bir hayat yaşayanların mantığı ile günüm&uu= ml;zdeki resmî ideolojini= n dayandığı mantık arasında bir fark yoktur. Hesap gününe hazırlanan müminle= rin, atalar dininin = mensuplarına muhalefet<= /span> etmeleri, alkıştan= ve ıslık çalmaktan uzak= durmaları zaruridir. Zira alkış = ve ıslık çalma fiilleri= , atalar dininin ibadet şekilleri= ile ilgilidir. Heykeller önünde saygı duruşunda bulunmak, müşrik olan ehl-i kitabın hastalı= 87;ıdır. Atalar dinine <= span class=3DSpellE>mensup olan çağdaş z&ac= irc;limlerin ve müşrikler= in âdetlerini takli= d etmek caiz değildir. Resûl-i= Ekrem in (s.a.v): "Kim = bir kavme benzerse,= o da onlardandır." (İmam-ı Serahsî<= /span>, e1-Mebsut, Beyrut ty., c X, sh. 5.) meâlindeki mübarek ikazına uymakta zaruret vardır. (Yusuf Kerimoğlu, Kelimeler ve Kavramlar, İnkılap Yayınları: 45-50)

 

&nbs= p;